!..اینجا چراغی روشن است

گاه تقدیر،بازیچه ی آدمی می شود(مثلا:مُردن برای اعتقاد،عشق یا وطن)

و گاه آدمی،بازیچه ی تقدیر(مثلا:خودخواهی،حسادت و خشم)


"تبــر بـه دوش،به دنبـال خویـش می گـردم

کـه بشکنـم مگـر ایـن "لات" بـی سر و پـا را"